Vakti zamanında Bursa’da
Bir veli vardı,
Kestaneyi çok severdi.
Sahiplerinden girdiği kestane bahçelerin
Sık sık bir güzel dayak yerdi.
(Sevdiği için dayak da yer insan)
Anlamazdı kimsecik, ama sürekli
Güneş zaptediyor gözlerini
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren
Devamını Oku
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta