En çok canımı yakan neydi biliyormusun.
İlk tanıdığım gibi kalmaman.
Seninle tanıştığımız da o kadar mükemmel biriydin ki işte hayatımın erkeği,(kadını) Dedim
O kadar ince düşünceli anlayışlı sevgi dolu
Dürüst gösterdin ki kendini
Nerden bilebilirdim ki rolünü iyi oynadığını
Bu kadar iyi oyuncu olduğunu ama hayat işte
Yalan olan hiç bir şey gizli kalmıyor
Bir gün mutlaka ortaya çıkıyor
Bende seni tanıdıkça gerçek yüzünü gördüm
İlk defa bir insan için yanılmak istedim
Tanıdığım gibi kal istedim ama sen kalamadın
Güvenmek istedim ama içimden bir ses acele etme dedi bu sefer iç sesim yanılıyor olabilir dedim yine yanıltmadı
Önce ilgin azalmaya başladı sonra ufak tefek
Yalanlarını yakaladım her yalan beni senden biraz daha uzaklaştırdı
Çünkü güvenimi yıktın yinede sana güvenmek istedim tanıdığım gibi kal istedim
Ama yapamadın o kadar alışmışsın ki
Yalanlarla yaşamaya dürüstlük
Senin karakterinde fazla durmadı
Sen benim en büyük hayal kırıklığımsın
Çok güzel bir hayatımız olabilirdi mutlu bir yuvamız
Belkide boy boy çocuklarımız hani şu masallardaki gibi biten aşkımız
Olmadı olamadı
Sen seni en temiz duygularla seven birini kaybettin bense güvenimi inancımı hayallerimi keşke tanıdığım gibi kalsaydin
Sen söyle şimdi ben nasıl insanlara inanıp guveneyim
Nasıl yeniden seveyim
Tekrar hayaller kurabilirmiyim
Sen benim en güzel duygularımın katilisin
Mezarı bile olmayan bir ceset bıraktın ardında
Duyguları ölmüş güveni paramparça edilmiş
Kalbi kırıklarla dolu
Keşke tanıdığım gibi kalsaydin
Kayıt Tarihi : 5.4.2025 02:16:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!