Keşke Şiiri - Güli Canan

Bir keşke var olmalı insanın hayatında.
“Keşke yapmasaydım” diyebilmek Rahman’a,
Bir daha yapmamaya azmedip
Yeniden yürüyebilmek Rahman’a.

Nedir ki bu hayat…
Bir çocuğun diliyle anlatılan bir hakikat.

Küçüktü, bir kenarda sessizce ağlıyordu.
Arkadaşları oynuyor,
O ise ağlıyordu.

Bir adam yaklaştı yanına:
“Evladım, niye ağlıyorsun?
Niye arkadaşlarınla oynamıyorsun?
Haydi, sana ne istersen alayım,
Sen de git onlarla oyna.”

Çocuk ağlamaya devam etti.

Ağlayarak şöyle dedi:
“Biz bunun için yaratılmadık.”

Adam dedi:
“Sen daha çocuksun.”

Çocuk cevap verdi:
“Herkes buradan çırasını götürüyormuş.
Ben küçük çıra olmak istemiyorum.”

Bunu duyunca adam buz kesti.
“Bu yaşta bu kemalat…” dedi.

Boşuna dememişler büyükler:
“Akıl yaşta değil, baştadır.”

Derler ki kırk kemalat yaşıdır;
Ondan öncesi gençlik sarhoşluğu,
Ondan öncesi çocukluk…

Kırktan sonrası ise
Yaşlılığa atılan bir adım,
Biraz da tembellik.

Ne kaldı ki geriye
Bir “keşke” diyebilmekten başka?

Yarab…
Bir kez olsun ruhumla
“Keşke” diyebilmek
Ve iman selametiyle ölmek