Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Dünya maalesef Keşke'ler olmadan yaşanmıyor...hele ki böyle keşke'ler...hüzün mısralarını şiire ustaca işleyen kaleminizi kutlarım. Yüreğinize sağlık, selamlar...
Keşke güzeldi. Akıcı, duru, samimi. tebriklerimle
Büyük beğeni ile okuduğum, duygu yüklü, bir o kadar hüzünlü, her satırında buran buran hasret kokan, özlem dolu, harika bir şiir. Yüreğinize sağlık. Saygı ve sevgi selamlarım ile...
Değerli hocam berkay bey; Harika bir sevda şiiri ile gelmişsiniz.Okurken hiç bitmesin istedim.içinde muziki dolu.Çok etkileyici, çok duygusal bir şiir olmuş,ancak bu kadar güzel ,bu kadar sıcak ,bu kadar içten kelimelerle anlatılabilir ve çok güzel bir finalle bitirmişsiniz
Kutlarım.Saygılar.++
Ne çileler çektim ne günler gördüm
Bu sevda yolunda vuruldum öldüm
Bilmem ki görmeye yeter mi ömrüm
Duyup bu ahimi bir dönse keske .......sevmek çıle demek üstadim aşkin çile hanesinde ömür tüketen usta şaire sabır diliyorum yüreğinde ki sevgi hep çağlasın üstad sevgilerimle
Durdu tüm saatler geçmiyor zaman
Düştü sokağıma simsiyah duman
Öyle sevmişim ki of aman aman
Duyup bu ahımı bir dönse keşke
Keşke, kaybetmek demetir şairim. Kaybetmeyi kabullenmektir. Oysa, örnek olarak aldığım dörtlükte de görüldüğü gibi, ortalık yangın yeri. Ama olsun, büyük sevdaları her yürek taşıyamaz.
Kutluyorum sizi, hoşça kalın.
Konusu nasıl olursa olsun, başarılı bir çalışmanın ürünü olan şiir kendini bütün güzellikleriyle belirtiyor. Belki şairin feryadı sevgilin tek etmesidir, onu yalnızlığa itmesidir: Ancak bu derin duyguyu dile getirmenin şiirssel tek özelliği şiir dilini iyi kullanmak, bilerek kullanmak, her sözün, her tümcenin, her dizenin yerli yerinde kullanılmasıyla mümkündür.Dost şairi yazdıkları tüm şiirlerinde severek okuyor olmamın nedeni dilimizi çok başarılı kullanması, çalakalem değil duyarak, düşünererk, hissederek, sözcüklerin anlamını ve sırasını kesin olarak belirleyerek yazıyor olmasıdır. Başarılar diliyor içtenlikle kutluyorum...++ Sevgilerimle.
Çarpılıp çıkılmış bir kapıda, yazılıp yollanmamış bir mektupta, göz yumulmuş bir haksızlıkta, vakit varken öpülmemiş bir elde, dilin ucuna gelip ertelenmiş bir sözdedir.
feri sönmüş bir çift gözde ya da yitip gitmiş bir güzelliğin ardından iç çekişte...
'Yolunu gözlemeseydim', 'öyle demeseydim', 'terk edip gitmeseydim', 'en güzel yıllarımı vermeseydim' diye diye sızlanır gider ..Dört mevsimlik bir sene olsa ömür, 'keşke', onun güzüne denk gelir.Ama keşke de yaşamın en büyük gerçeklerinden biri. Çok güzel, hüzün damlayan kaleminize yakışan bir hasret ve özlem şiiri. Kutlarım Berkay bey. Selam ve saygılar..
Birol Hepgüler.
Anlaşılan o ki şairimizdeki bu yürek acısını dindirmenin bir tek yolu var... Keşke dönse...
Kaleminize sağlık sayın Berkay Kur...
Bu şiir ile ilgili 9 tane yorum bulunmakta