Keşif Şiiri - Eray Karaöz

Yaşamın iniltisi, ölümün uğultusu...
İlmek ilmek örülen dinmek arzusudur bu.
Tutulmalar çiziyor gözüm,
Keşkelerim fedayı çağırıyor.

Azım,
Yeşilin griyle buluştuğu yerde.
Azım,
Sefalet çeliğini sırlamamdan beri.

Taşacak pek çok yanım, taşacak yine.
Kime oynandıysa bahisler,
Kimler ortak olduysa bana
Yanacak her biri, benimle birlikte.
Çürümekle sönmek arası fazlasıyla flu.
Bir bahar sancısı sandım,
Yirmi bir bahar atlattım.
Hep karşımdan esti kaçtığım bu rüzgar,
Koştukça yakınlaştım,
Koştukça akınlardan.
Dönüşün yolu yok,
Dönüşüm beceremem.
Son çare elzem, ama
Sonunu getiremem.
Seklüzyondu deşirdiğim, insanların göğsünden.
Söyle,
Ayakta durmak için kaç kez devrilmek gerek?
Bir defa ölmek için kaç kez dirilmek lazım?
Vaha beklemek cüretini gösteremem elbet
Fakat seraplar bile neden kapkaranlık?
İçeri ilişince düştüğüm boşlukta
Kendi sesim bile yankılanamıyor.
Yutkunamıyor boğaz, ciğer soluklanamıyor.
Bir tufan çocuğuyum,
Ondandır bu arzu.
Aramakla tükettim sevilesi yerimi.
Taramakla tükettim; saçlarımı, derimi.
Aykırı mı kanuna, kendime çelme takmak?
Kasten yaralamadan kaç sene yatacağım?
Sahiden bahar mı var her kışın arkasında?
Bahane mi yoksa, yolu sürdürmek için.
Ve kıvrıldıkça vücut, yoka yaklaşmak için
Sözüm sükuta döner, sızım bahtiyar.
Gencecik bedenimde, hüznüm ihtiyar.
Çenemin kepengini indirme vakti yakın,
Dönüş mesafesinden çok uzaklardayım.
Görüş mesafemse buğuyla sınırlanmış...
Tak, çek;
Tak, çek;
Çek, git.

Gidemem,
Unuttu yürümeyi, kalbim sendelemekten.
Gidemem,
Karanlıkla örtüldü, kalbim sen denemekten.

...