yaşam kervanında yürürken
kirpikleri gözlerini gölgeleyen hecin develerinin üstünde
yüreğinden parça kopar kızgın çöllerde.
hayallerini çiğneyen toynaklardan yükselen
kum hışırtısı duyarsın sadece
akşam karanlığından şafak vaktine
asılı duran yıldızların altında
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Harikaydı
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta