Güneşin ortasında,
altında değil,tam alnında
kuruyan bir kertenkele gibiyim.
Ne yana kaçsam
yakıyor ayaklarımı bu kızgın
asfalt denizi..
Ve öyle bir kuyruk acısı ki
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Anlam kokmuyor anlam pişiyorrrrrr......
Tebrikler yürekten...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta