Yüreğini vermez tanrım her cana
En güzel duyguyu yaşattın bana
Verdiğin değeri erken tükettim
Bilemedim sensizliği hak ettim
Umut bitti hüzünlendi sözlerim
Yokluğunun hüznü çöktü odama
Hasretinden zar zor ettim sabahı
Bırakıp giderken gecenin şahı
Güneşin ışığı vurmuştu cama
Erimedi tepelerinde karın
Gülüşü yok yamacında baharın
Susuz kaldı gönlümdeki bahçe, bağ
Kalp ırmağın çağlamaz mı karlı dağ
Ben bildim bileli dumanlı başın
Mutluluk çiçeğim bilmiştim seni
Canımdan öteye candım ben sana
Aslının sen kadar yoktu seveni
Kerem'den beteri kandım ben sana
Suya kavuşurken bahçeler bağlar
Issız kaldı içimde kaldırımlar
Kalbim kırık, dökük, viran bir şehir
Ölüm aydınlığı yaşıyor ruhum
Perdeleri kapandı gözlerimin
Kimsesizliğin garipliği üstümde
Bir özlem türküsü düştü dilime
Gözlerim nemlendi söz bittiğinde
Bir kadeh bir şişe aldım elime
Gittiğinde gülüm sen gittiğinde
Doldurdum rakıya bir kova buzu
Kimisi sarardı kimi büküldü
Yaşıtlarım teker teker döküldü
Son baharım geldi içim çekildi
Bir yanım kıvrılmış bir yanım yırtık
Düşmeyi bekleyen yaprağım artık
Baharımda tomurcuk açtın
Yazımda yeşerdin dalımda
Suyun çekildi sonbaharımda
Üç mevsim sürdü sevdamız
Renk değiştirdin yaprak misali
Sonra uçup gittin kollarımdan
Dinsin öfke yağmurların
Kibir ırmakların kurusun
Erisin içindeki tüm buzlar
Yüreğini güneşe çıkar biraz
Bitsin bu kasırga bitsin bu ayaz
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!