Nihal'im ki, zamandan süzülüp geçen bir hâl ile yürür...
Bu karede, onun varlığı bir duadır;
sükûtu ise derin bir sırdır.
Göğün pastel renkleri, onun kalbinin yumuşaklığına yoldaş;
rüzgârla dans eden saçları,
âlemlerin nefesine eşlik eden bir zikrin temsilidir.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta