Kerem Kılar Şiirleri - Şair Kerem Kılar

yaş ilerledikçe, kabuslar azalıyor
çünkü bizzat yaşıyor insan kabusu
belki de çocukken kabus olarak gördüklerim
ileriki yaşamımın bir fragmanıydı
ve korkmakta haksız sayılmazmışım,
onu anlıyorum şu günlerde

ölüsünü bekleyen gassal gibi
ve sabahı bekleyen berduş gibi
seyrettim senin bana gelişini
ama ellerime baktığımda sadece bir kül yığını
ve soğuk ısırmasından başka
bir şey göremedim, aşk adına

yanlış zamanda yanlış yerde olduk hep
yanlış tenlerde yanlış umutların kurbanı
umulmamış her son bizim için bir hüsrandı
ve gözlerimizden akan yaşlar bizi hiçbir zaman akıllandırmadı
medet ummak baba mesleği bizde galiba
gösteriş budalası değilim, yanlış anlaşılmasın

karda körebe oynadım
ebelenmedi kardan adamlar
dokunduğum gibi yok oldular

kapattım gözlerimi
ona kadar saydım yolun ortasında

kral, bir ve iki
uslu bir adam ol dedi
dedim, hata mübah mı
dedi ki, hata günahtır
omuzundaki en azılı yük
bir kadından aldığın ahtır

alevler yükseliyor dört bir yandan
güzel memleketim kül olup gidiyor
ne dağı kaldı, ne taşı, ne toprağı
insanı desek, insanınını da öldürdüler
evet, ölü yüzler ülkesi oldu canım ülkem
ölmek bu kadar kolay olmamalıydı, değil mi?

sarılıp geçmişine
geleceğine bakarsın
gelecek, ufuktaki nokta
geçmiş ise hemen yanı başında
ağlayarak omuzlarını ıslattığın
bir kadındır zannımca

sitemkar bir tavırla çarptı kapıyı
kapı kırıldı dersem abartmış olmam
sancılı gözlerine bakakaldım o an
o anda bile o kadar güzellerdi ki
sanrılar dünyasında tanrıydım adeta
sakitliği ve salimliği savunurken

taşlara mı döndü kalbin, gelmedin
sen zaten hiçbir zaman gelmek istemedin
ağızından dökülen yalanlara kandım
işin kötüsü, yalan olduğunu biliyordum
son çaremmişsin gibi, sana inatla bağladnım
ne aptaldım, ne de salak, aşık mıydım

ve gitti ellerin ellerimden
oysaki ellerini hiç tutmamıştım daha
gözlerimi bile kaçırıyordum gözlerinden...
gün batıyordu, son bir kez görüyordum seni güneşin ışığında
gözlerin uzaklara bakıyor, ben ise gözlerine bakıyordum
ve veda etti gözlerim gözlerine