Kerem Gibi Şiiri - Remzi Timar

Bir görüşte, o güzele bağlandım,
Kerem gibi yanıyorum, dostlarım!
Kor ateşte, döne döne dağlandım,
Kerem gibi yanıyorum, dostlarım!

Gittim derğâhlara, gittim Saraya,
Çare sordum gönlümdeki yaraya,
Dönmüşüm bak, sobadaki çıraya,
Kerem gibi yanıyorum, dostlarım!

O benim sevgilim, o benim ecem;
Sevda dolu bakın, işte her hecem,
Zindan oldu bana, gündüzle gecem,
Kerem gibi yanıyorum, dostlarım!

Nedense gidenler, geriye dönmez,
O gelmezse, bu ateşim de sönmez,
İnsan ölür; amma sevdalar ölmez.
Kerem gibi yanıyorum dostlarým

Gezip tozdum dere tepe ve bayır;
Yalvarıp yakardık hep dedi “Hayır.”
Remzi der ki: İnan bak cayır cayır,
Kerem gibi yanıyorum, dostlarım!

Remzi Timar