Betonu çürümüş,çatısı delinmiş,tuğlaları dökülmüş,kolonları zayıf bir harabeydi.
Duvarlar pek nemli olabildiği kadar rutubet almış duvarlardan akıyordu kabarmış nem.
Zemine basan her adım,tabanın gıcırtısıyla tavandan dökülüyordu rafa kaldırılmış tozlar.
Yanından geçenler temkinli davranıyor şaşıyorlardı ayakta duruşuna.
Tehlike arz ediyordu artık,bu korkutan son demini yaşayan molaz yığını.
Karar çıktı kentsel dönüşüm,bulunmalı ehil bir müteahhit.
Ancak bir müteahhit vardı bu yapıyı yeniden inşa edecek.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta