Hayatta hiç bir şey seni üzmeye değmez.
Şöyle bir arkanı dönüp bakarsan,
Ne üzdüklerin, ne üzüldüklerin...
Kim var arkanda?
Kendi kendini kandırabilirsin.
Birileri var diye avunabilirsin.
Ama kendinden başka kimsenin olmadığını anladığında,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta