Kendini Bil Oğul Şiiri - İrem Aslan

Dünya bir rüyadır, kanıp da kalma,
Mutluluk dediğin, fark etmek oğul.
Hiç ölmeyecek gibi hayale dalma,
Gerçeği anlayıp, terk etmek oğul.

Gelen bir ders verir, giden bir ibret,
Hatalar amaca giden bir gayret.
Ruhun büyümezse, neylesin suret?
Rakamlar içinde, ark etmek oğul.

Fakiri görüp de şükre sığınma,
Egonu besleyip, boşa öğünme.
Ona yol açmazsan, insanım deme,
Hakk’ın rızasına, çark etmek oğul.

Sabır dediğin şey, Mevla’dandır bil,
Lakin susmak züldür, sussun deme dil.
İraden dışına, boyun eğ eğil,
Haksıza sözünü, gark etmek oğul.

Kuyu dediğin yer, güvenli yuvun,
Cesaret yok ise, boşadır davan.
Dışından kendine, bakmıyorsa can,
Zordur hakikatle, fark etmek oğul.

Ata geni derler, yıka o bendi,
İnsanın düşmanı, dostu yine kendi.
Keşfetmeyen canlar, ömrü tükendi,
Kendini bilene, şark etmek oğul.