Sırtında kendi yaşamı yoktu. Bu yüzden anlaşamadık. Aynı gemide birbirimizi taşıyamadık. Taş yerinde kendine ağır gelmişti. Taşı ağır yapan taşın kendisi miydi? Taş gibi ağır olduk, ağır taşı yerinden oynatmak ne mümkün!
Biz kendimizi sürekli kayaların oğlu bildik.
Önder Karacay
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta