Kendine geç kalmış bir ayna gibi, zamansız;
Ve o aynadaki küskün çocuk hüznü.
Gözlerimdeki ağırlık,
Tonlarca yük;
Ve uykusuzluğumun tortusu.
Yılları bir bir yok ederken vakit,
Umarsızlıktan mıdır, nedir bilinmez,
Bugünkü tükenmişliğimi bilemedim.
Cepleri delik bir fakir gibi
Geldi ve geçti.
Daha dün gibiydi,
Bitiverdi.
Belki de
Sona beş kala.
Kayıt Tarihi : 21.1.2026 13:26:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Kendine geç kalınmışlık.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!