Bazen insanın canını yakan şey yaşadığı bir ayrılık değildir yalnızca bazı insanlar giderken arkalarında öyle bir sessizlik bırakırlar ki insan o sessizliğin içinde kendi sesini bile tanıyamaz olur ben de bir süredir kendime yabancı bir yerde duruyorum sanki hayat devam ediyor herkes bir şeylere yetişiyor herkes bir yerlere varıyor herkesin yüzünde yarına dair küçük de olsa bir umut var ama ben aynı yerde durup geçmişten kalan bir şeyin gölgesine bakıyorum neyi beklediğimi bilmeden neyi özlediğimi anlatamadan
İnsanın içinde bazı akşamlar vardır güneş batmadan başlar karanlığı geceyle gelmez insanın içine çok önceden yerleşmiştir o karanlık sadece hava kararınca kendini belli eder böyle zamanlarda insan konuşmak istemez çünkü anlatacak çok şeyi vardır ama hiçbir kelime anlatmaya yetmez bir cümle kurarsın yarım kalır bir anıya dönersin içinden çıkamazsın birini hatırlarsın ama özlediğin şeyin o insan mı yoksa onun yanında olduğun kişi mi olduğunu bile anlayamazsın
Belki de büyümek biraz da budur diye düşünüyorum eskiden kaybettiklerimizin ardından ağlardık şimdi ise sessizleşiyoruz çünkü bazı kayıpların ardından gözyaşının bile anlatmaya yetmediğini öğreniyoruz insan zamanla ağlamayı değil susmayı öğreniyor ve en tehlikelisi de bu oluyor çünkü sustukça herkes seni iyi sanıyor sen de bir süre sonra kendini iyi sanmaya başlıyorsun sonra bir gece ansızın bir şarkı çalıyor bir koku geliyor bir kelime duyuyorsun ve yıllardır kapalı tuttuğun bütün kapılar bir anda açılıyor
Ben bazı insanları kaybetmedim aslında onları içimde başka bir yere kaldırdım artık hayatımın içinde değiller ama hafızamın bir köşesinde hâlâ yaşıyorlar bazen onları hatırladığımda üzülmüyorum yalnızca içimde tuhaf bir boşluk oluşuyor çünkü insan bazı insanlara yeniden kavuşmayı değil onların hiç gitmemiş olmasını istiyor keşke bazı hikâyeler yarım kalmasaydı keşke bazı cümleler zamanında söylenseydi keşke bazı insanlar birbirlerinin kıymetini birbirlerini kaybetmeden anlayabilseydi
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta