Kendin İçin, Unutma Beni.

Bilemezdik.
Ayrı ayrı yerlerde nefes alıp verirken, birgün aynı yatakta nefeslerimizin karışacağını bilemezdik. Tesadüf mü dersin bu karşılaşmaya?
Her acının adı tesadüf konulmuşken bu dünyada.
Akıtacak gözyaşlarımız varmış aslında, ayrılığımız buna ufak bir bahaneydi sadece.
Hayat bir elimize yaşanası bir aşk bırakırken, diğerine onu yok edecek kadar acı bırakmış meğerse..
Bunu göremedik, görmek istemedik.
Bu yüzden cehennemin dibine kadar yaşadık bu aşkı.
Yangınlarını söndürmeye çalıştım gözyaşlarımla hıçkıra hıçkıra,
şimdiyse bakışlarımı kaçırdım bu aşktan gözlerimin kahvesi yana yana..
Hızla çarpan kalbimin ritmini yakalamaya çalışırken, aklımın bir köşesinde kalan 'Sen' parçaları.
Hala orada olmaları garip değil mi?
Adını andığımda tüm parçalar bir araya gelip düzenli olarak öldürüyorlar beni. Biz senle birlikte olamadık ama içimde bıraktıkların beni öldürmek için iş birliği yapıyorlar sevgili..
Sonucu hüsran dahi olsa tüm birliktelikleri kıskanır oldum.
Tamam, benim için sen 'Bir İlk' oldun belki, ama aramızdaki aşka tutunup biz 'Birlik' olamadık işte..
Yüzünde göremediğim her gülüşte biraz daha yok oluyorum.
O halde Gözyaşlarımın yüzü suyu hürmetine gel aşkım.
Korkuyorum böyle giderse, kalmayacağım.
Kendim için değil, senin için korkuyorum.
Ben olmazsam kime bırakırsın acılarını?
Kim sahiplenir senin yerli yersiz sancılarını?
Kendin için, unutma beni.
Öyle yap ki, bencilliğinden birşey kaybetmeyesin.
Ama yinede itiraf etmeliyim ki tarihe geçmiş hiç bir seri katil senin yaptığını yapamazdı bana.
Nasıl bir vazgeçişti o..
Nasıl ezip geçmekti üzerimden..
Afrikalı bir çocuğun midesinde kalan o son parça tokluğuda içinden çekip almak misali..
Tanrının, dünyaya dudaklarından milyonlarca yalan üflemesi gibi.
Hiç sorun değil, sadece bir kez yanına uzansam geçer hepsi.
Tüm yalanlar intihar eder tek tek ve sonra bir kadının kasıklarında kalır masumiyet..
İsimleri bir kitap rafında unutulan şairlerden olmadan bende,
şimdi uyan ve sana yazılan şiirlere bi 'Merhaba' de..