Kendimizi. Şiiri - Fehmi Tazegül

İnsanlar bu kadar kalpsiz olamaz.
Emekçileri fakirleri kimse tanımaz.
Zalimi haksızları insanlar görmez.
Biz tanıyamadık dostlar kendimizi.

Acılar çektim ben gün görmedim.
Yalan dünyada bir kez gülmedim.
Bende mutluluğu sevgiyi istedim.
Gönülde hapsettik olan sevgimizi.

Ayaklar baş başlar ayaklar olunca.
Eyvallah demedik hiç kula kulluğa.
Bizim ülkede düzen bozuk olsada.
Hep sorgularlar yazan kalemimizi.

Fehmi.
Ölmeden yaşadık biz cehennemi.
Gözümüzle gördük insafsız yüzleri.
Saymadılar insan hiç bunlar bizleri.
Ortaya koyamadık nasırlı ellerimizi.