Zıtlıklarla doludur hayat.
Doğmakla, ölmek gibi.
Köşeyi dönmek, zengin olana da denir.
Kağıt toplayanların sokakta, görünüp kaybolmasına da.
Karın yağmasını izlemek,mutluluk verir insanlara.
Camın diğer tarafında, yaşamıyorlarsa eğer.
Ağlamak sevinçten, birine kavuşunca da dökülür gözlerde.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta