Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Gerçekten güzel olmuş...saygılar..bahti..ders..ders...ders...
Vatanımda dostluk değildir tekin
Çileden çıkarır, olsam da sakin
Haddimiz değildir söylenmek lakin
Pişiyor, kendimi kandırıyorum…
Asalet tahtında sahte merasim
Madde potasında yorgun tebessüm
Ya Rabbi, ne zaman biter bu mevsim
Taşıyor, kendimi kandırıyorum…
Fikir cüce, hani his’te tazelik
Mantarlaşmış beyin, hangi özellik?
İsli cam da ucuzlamış güzellik
Düşüyor, kendimi kandırıyorum…
Kendimi indirdim taht-ı kabire
Çokları var debelenir ha bire
Baktım da, cümlesi bulaşmış kire
Işıyorum, “beni” kandırıyorum…
yüreğine sağlık üstad güzel şiirin için kutlarım selamlar
Turhan Toy
Bu şiir ile ilgili 13 tane yorum bulunmakta