"kendimi Bulduğum Yer" Şiiri - Zeynep Koçar

"KENDİMİ BULDUĞUM YER"
Bir zamanlar kırgındım, yorgundum
Kalbim paramparça ruhumda suskun bir yangın vardı
Ama sonra anladım;
Kimseye kızmamalıydım, çünkü en çok ben unuttum kendimi

Her gidenin ardından bir parçamı bıraktım
Bin gülüş dağıttım dünyaya oysa
Kendi içimdeki sessiz bir mezar taşı gibiydim
Kimse görmedi benim düştüğüm yerleri

Artık bir daha kimse için eksilmeyeceğim
Kimsenin mutluluğu için ağlamayacağım
Çünkü ben öğrendim bir tanem, sevgi önce kendine olmalı
Yoksa hiçbir kalp seni gerçekten tamamlamıyor

Ve şimdi yıllar sonra ilk kez
Yüreğimde huzur gibi bir sıcaklık var
Artık ne kimseden medet umuyorum
Ne de kendimi unutuyorum

Ben artık kendime sarılıyorum
Kırık yanımı, eksik tarafımı, hepsini
Artık kimseye "Kal." demiyorum
Gitmek isteyen gitsin, kalmak isteyen sessizce kalsın
Ben kimsenin yarım bıraktığı hikâyeyi tamamlamayacağım

Artık ben kendi hikâyemi yazıyorum
Ve biliyor musun birtanem, o hikâyede ağlayan kadın gitti
Yerine güçlü, dimdik duran biri geldi
Sevmekten korkmayan ama artık kendini unutmayan

Şimdi aynalara küs degilim
O kadını tanıyorum artık,gözlerinde umut taşıyor
Bir zamanlar kaybolmuştu ama şimdi dönmüş
Çünkü öğrendim; mutluluk kalbini kendine çevirdiğin an başlıyormuş

08.02.2026"