Kendimden verdim, kendimi tükettim, en çok da kendime zarar verdim. Herkes için bir şeyler yapmaya çalışırken, kendimi unuttum. Herkes mutlu olsun diye sustum, görmezden geldim, dayanırım sandım. Ama dayanamadım.
Bir gün fark ettim ki, ben artık ben değilim. Aynaya baktığımda tanıdığım biri yok karşımda. O eski neşem, o eski hayallerim, o içimde taşıdığım umut… Hepsi birer birer eksilmiş. Ve en acısı ne biliyor musun? Bunun farkına vardığımda, artık çok geçti.
Kendimi bitirdim… Ama en kötüsü, kimsenin bunu fark etmemesi. Herkes benden almaya devam etti, ama kimse geri vermedi. Şimdi yorgunum, kırgınım, tükenmişim.
Ama belki de bitmek, yeniden başlamanın bir yoludur. Belki de sıfırdan başlamam gerekiyor. Bu kez başkaları için değil, kendim için. Çünkü artık anladım: İnsan kendini kaybettikten sonra, kazandıklarının hiçbir anlamı kalmıyor.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta