Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
'intihar duygusu yada eylemi son noktasıdır insanın bence ve beklentilerinin umudunun bittiği andır...ve zaman zaman herbirimizin duyumsadığı ..bilmem şeytanın işidir deyip geçmek ne kadar mantıklı...'
Şiir olarak güzel de içerik acı verici. Ben bu şiiri sevmedim. Böyle bir şiir hiç olmamalıydı, hiç yazılmamalıydı bence. Saygılarımla
OKURKEN ÜRPERTEN LAKİN FİNALDA RAHATLATAN,
ÇOK DEĞİŞİK VE ÇOK İLGİNÇ BİR ŞİİR.
BİR YAKINIM 23 YAŞINDA ÖĞRETMEN BİR KIZ KENDİNİ ASMIŞTI.
ŞİİRDE YAZILANLARIN HEMEN HEMEN AYNISI OLUNCA ÜRPERDİM.
ALLAH ESİRGESİN.
KUSURA BAKMA BACIM AMA BU TÜRLÜ ŞİİRLERİ HİÇ UYGUN BULMUYORUM.
GENÇLERİ DÜŞÜNMEMİZ LAZIM.
KİMSENİN DÜŞÜNCE VE YAZDIKLARINA MÜDAHİL OLMAK DA HADİM DEĞİL.
BENİMKİSİ BİR KARDEŞİNİZ OLARAK İKAZ ETMEK.
SELAM VE DUA İLE.
Aman Mücella Hanım, ben de az kalsın yetişemem son nefesine, kurtarmak için ne yapmalıyım... Nasıl ulaşmalıyım bu hanımefendiye diye kendi kendimle konuşuyordum.. Sakın ha..... Sakın... Böyle bir şeyi aklınızdan dahi geçirmek sizin gibi ince ruhlu, güzel bir insana yakışmıyor... Ölümü size hiç bir zaman yakıştıramam...Her nefis ölümü tadacaktır... Bilirsiniz.. sizinki normali olsun... Şeytana uymanızı istemem doğrusu... Şaka yaptınız sanırım... 1 hafta yokum dediniz mesajınızıda.. Yoksa? Şiirinizle de örtüşüyor bu süre... Mücella hanım 'şaka' yaptığınızı yazın bana.. Lütfen....
Yine çok güzel bir şiirdi Mücella Hanım...
Şiirle birlikte duyguların yansıtılışı ve özellikle,sizi diğer şiirlerinizden tanıyan biri olarak yadırgadığım onca dizeden sonra içimi rahalatan son bölümde imanın gereğini terennüm edn dizeler...Huzur kokan bir final..Kutluyorum şiirinizi ve sizi , saygılarımla efendim,
Ünal Beşkese
Siz yine asın asın da astığınız güzel şiirleriniz olsun. Kutlarım güzel şiirinizi. Selam ve sevgiler.
Final doğru
Selamlar
Hamımefendi,,,,,,,Hayata dair güzel anlatımlar bunlar,,,,felaha ermek bu olsa gerek,,,,,Finali çok güzel bitirdiğinizi ifade edeyim...........İlhamınız bol olsun inşallah
ŞİİRİNİZ GÜZELDİ AMA BUNALIMLI BİR ZAMANDA YAZILDIĞI İLK MISRALRDAN İTİBAREN ZİHİNE YERLEŞTİ. ELBETTE HAYATIN GÜZELLİKLERİ YANISIRA ZORLUKLARI VE ACILARIDA OLACAKTIR. ZATEN BUNLAR OLMASA İNSANLAR BUNLIMA GİRERLER VE BİTEVİYE GİDEN HAYAT BİZLERİ HATTİNDEN FAZLA SIKACAK DAHA BAŞKA YENİLİKLER PEŞİNDE KOŞTURACAKTIR Kİ BUNUN SONU GELEMEZDİ HİÇ BİR ZAMAN. BU ÇOK UZUNCA KONUYU TOPLAYACAK OLURSAK BU SIZLANIŞLAR ESPİRİLİ ŞEKİLDE DİLDE OLMALI, TESELLİ ARANMAMALIDIR BAŞKA BİR ACIDA DERİM VE TABİİ Kİ SİZİ KUTLUYORUM KALEMİNİZ AÇISINDAN. TAM PUAN ŞİİR YÜREKLİ DOSTA. BİLAL ESEN.
AMAN KARDEŞİM SAKIN, KENDİNE MALİK OL! ŞEYTANA UYMA.. BİZLERİ ÜZERSİN.. ALLAH'IN VERMİŞ OLDUĞU ÖMRÜ ŞÖYLE BÖYLE DÜRÜST YAŞAMAYA BAK.. ŞİİRİN SON BAĞLAMINDAKİ DÜŞÜNCENDEN AYRILMA.. SAĞLIKLI VE HAYIRLI BİR ÖMÜR YAŞAMANIZ DİLEKLERİMLE.. SEVGİYLE KALIN..
Bu şiir ile ilgili 94 tane yorum bulunmakta