Kendimi arıyorum Şiiri - Hamdi Oruç

Kendimi arıyorum

Dedim ki:Her yolum acılara çıkıyor
Benden bir iz kalmayacak
Gönül şehrimde yangınlar var
Kendime yabancıyım..."
Dedim ki:Şafaklar güneş getirmez bana
Yıkımlardayım her an
Kaçmam mümkün değil yıkımdan..."

Evet kendimi arıyorum yani Osmanlıyı
Kendimi arıyorum yani insanlığımı...
Kendimi arıyorum masumluğumu
Gönlüm Mekke kadar temizdi...Mekke secgisindeydi

Yaban sahillerindeyim yaşlılığın
Ve "hasta adam"deniliyor bana da Osmanlı gibiyim
Ve dedim ki:"Yıkılacağım aşk sarayı gibi
Hayallerimin gözlerinde yaş...ve yıkık hayaller
O yıkık hayallerin kanatsız kelimeleri
Yaşlılığın kapısında bekçi
Hayallerim çok yaşlı ve gözleri yaşlı
Zaten ölmüştür her gönlü yaşlı..."

Bakışlarım bir ah
Arı bal yaptı ben aynı çiçeklerden heykeller
Doğallığım bozulmuş...
Bakmak istemiyorum dönüp arkama ömrüm günah
Suskunluğum uyku hafifliğinde
Dedim ki:çürümüşüm
Ve dedim ki:küllerinden bile doğar bu aşk...
İnceciktim ince bir ip gibi koparken faniler...
Dedim ki o gün:"senden geldim sanadır bu yolculuk
Bir fotoğrafda doğmamışım daha
Bir fotoğrafta gençsin ey çocuk.."
Ve gördüm:
Bir fotoğrafda arı gibi çalışmışım gizli gizli
Evet.O gün tevbe bülütları kanatlanır yuvalarından
Bahçelerde güldür güller güldür küskün gönüllere
Dalından kopan kelimeler solarken her bahçede...