Kendime Yazdığım Not

Gövdemde dolaşan bir boşluk var,
sanki eve geç kalmış bir çocuk gibi
kapının önünde bekliyor içimdeki biri
ışık yanıyor ama kimse açmıyor.

Ellerim, bir masanın kenarını tutar gibi
bir kalbi tutmak istiyor bazen
düşürmeden, kırmadan,
ama önce kendi ağırlığıma dayanmayı öğrenmem gerek.

Sevilmek, diyorum içimden,
bir duvarın sıva tutması gibi olmalı
önce çatlaklarını gösterecek insan
sonra kimse kaçmadan bakacak.

Ve ben,
herkes güçlü sanarken beni
aslında bir çocuğun avuç içi kadar yer arıyorum
Başımı koyabileceğim.

Bir gün biri
korkmadan dokunursa içimdeki o dar odaya
belki ben de
kendi sesimden kaçmayı bırakırım.