Kendime yabancıyım Artık

Öyle bir yabancılaştırmışsın ki beni kendime,
Artık aynalar bile tanımıyor yüzümü,
Bakıyorum, görüyorum ama hissedemiyorum;
İki yabancı değiliz yalnızca seninle,
Ben kendime bile uzak bir ihtimalim artık.

Selam verdiğim her insanda sen düşüyorsun aklıma,
Konuştuğum her cümlede adın takılıyor dilime,
Sonra susuyorum,
Çünkü bazı suskunluklar konuşmaktan daha çok şey anlatıyor,
Seninle sustuğum günlerden miras kalan bir alışkanlık bu.

Ne yaptın bana bilmiyorum,
Ama ne çok kırmışsın,
Ne çok dağıtmışsın beni parça parça,
Ve ben her parçayı kendim sanıp
Yıllarca eksik yaşamışım, farkında olmadan.

Dilim lâl,
Yüreğim savaş görmüş bir şehir gibi;
Her köşesinde yıkım,
Her sokağında yarım kalmış bir cümle,
Ben ben değilim artık,
Senden kalan bir enkazım belki de.

Oysa sevmek iyileştirmekti derlerdi,
Yaraya merhem olmak, nefese can katmaktı,
Meğer bazı sevdalar insanı onarmıyor,
İnsanı kendinden ediyor.
Bunu en çok geceler öğretiyor insana,

Kimsenin duymadığı sessizliklerde,
Yaşanmışlıkların ağırlığı çökünce göğsüne,
Anlıyorsun;
En derin yaralar sevgi kılığında geliyormuş.