Kendime Kırgınım Şiiri - İhsan Yılmaz

Kendime Kırgınım

Kırgınım…
En çok da kendime.
Bile bile düştüğüm bu ateşte
yanmayı ben seçtim.
Adını sevgi koyup
yüreğime aldığım her şeye kırgınım.
Ben sevdanın ne demek olduğunu bilirdim,
ateşinin ne kadar can yaktığını da…
Ama yine de gözümü kapattım,
yanmayı seçtim.
Çünkü bazı yaralar
kaçarken değil, kalırken büyür.
Geceler uzun kanka,
sessizlik ağır.
Gökyüzü üzerime çöküyor sanki,
yıldızlar bile susmuş.
Yatağa bakıyorum;
uyku yok, huzur yok.
Sadece uykusuz gözler
ve içimde büyüyen bir bekleyiş.
Kaç gece oldu saymadım,
saymak da istemedim.
Gelmediğini bildiğim halde
yolunu gözledim.
Gözlerim hâlâ yol çekiyor,
aklım “gelmez” diyor,
kalbim susmuyor.
Ben sana değil kanka,
kendime kırgınım.
Aklım varken kalbime yenildiğim,
gitmem gerekirken kaldığım,
unutmam gerekirken
bir adımı bile silemediğim için…
Bazı insanlar terk eder,
bazı geceler öldürür,
ama en çok insan
kendini affedemeyince yanar.
Şubat / 2026