Ellerim havada asılı kaldı yine.. yakala beni… uzun upuzun işkence saatlerinden geçtim.. kılığından ötesinde düşledim iklimleri.. ağır geldi kalbim çıkarıp kenara bırakmak elde olsa dedim.. irkildim kendi yalnızlığımın büyüklüğünden ve diz çöküşlerimden iğrendim.. acı çektikçe beni içine, kaybolup gittiğim bir baş dönmesi ayaklarımdan yakaladı.. oralarda bir yerlerde olduğuna inancımda Veli’nin sucularının çıngırakları vardı.. Sucular benim kendime olan uzaklığımdan daha yakındı kulaklarına.. dudaklarımda içten pazarlıklı kayın ağaçları.. ne kar vardı ne çıplak ayaklı dağ kadınları…
İrkildim..
Kendimi kaybettiğim yerdi insan ormanı…
13.11.2008
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bırak aşkın içine kendini gör bak kendini bulacaksın, kaybolduğun yer orası Aslıcığım, ve nefes alacağın yer, güzeldi selamlar...
iyi yazıyor aslı şahin..okutturuyor..nazım da nesirde..çok güzel..
Kendimi kaybettiğim yerdi insan ormanı…
!!!!
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta