Kendime Gömdüğüm Güm Şiiri - Hamit Atay

Kendime Gömdüğüm Gün
O gün,
Kendime gömdüm her umudu,
Toprağın soğuk kucağında,
Sessizce, gizlice.

Düşlerim kırıldı,
Bir mezar taşı gibi yıkıldı,
Ve ben,
Kendime attım toprak,
Kapanmasın diye yaralar.

Gözlerimde kayboldu o gün,
Bir zamanlar parlayan ışıklar,
Yerini aldı geceye,
Ve ben,
Kendime gömdüm o günü,
Bir daha açılmasın diye.

Kelimeler anlamsızlaştı,
Duygular dondu,
Ve ben,
Kendi içimde bir mezar kazdım,
Sessiz, soğuk, yalnız.

Ama o gün,
Belki de bir başlangıçtı,
Kendime gömdüğüm her şeyden sonra,
Yeniden doğmanın ilk adımı.

Ve şimdi,
O mezarın üstünde dururken,
Kendime söylüyorum;
Kendini gömme,
Yaşa,
Ve yeniden başla.

Şiir Hamit Atay