Değişiyorum,
fark ettirmeden kendime bile.
Ne bir el uzatma isteği var içimde
ne de tutulmayı bekleyen bir boşluk.
Kırgın değilim,
çünkü kırılacak yerimi tanıyorum artık.
Kızgın da değilim,
öfke yoruyor insanı;
ben dinlenmeyi seçtim..
Her tartışmanın ortasında
sessizce çekilen bir sandalyem var şimdi.
Oturmuyorum kimsenin haklılığına,
kalkıyorum herkesin gürültüsünden.
Anlamsız kavgaların
tarafı olmaktan vazgeçtim;
çünkü bazı savaşlar
kazanılsa bile kaybettiriyor.
İnsanları oldukları yerde bırakıyorum,
ne itiyorum ne çağırıyorum.
Ben,
kendime giden yolu
acele etmeden yürüyorum.
Ve bu yol,
ilk kez bu kadar sakin.
Kayıt Tarihi : 25.1.2026 11:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, bir insanın başkalarının dünyasından çekilip kendi iç dünyasına dönmesini anlatır. Artık “bir yere ait olma” çabası, “kabul edilme” arzusu ya da “haklı çıkma” ihtiyacı yoktur. Çünkü yorgunluk, öfke ve kırılganlıkla baş etmeyi bırakıp, en başta kendini dinlemeyi seçmiştir. Kırgınlıklarıyla yüzleşmiş; kırılacak yerini tanımış, öfkenin enerjisini de tüketmiş birinin hikayesidir bu. Tartışmaların içinde sessizce çekilen bir sandalyenin, gürültüden uzaklaşmanın ve anlamsız kavgaların tarafı olmaktan vazgeçmenin hikâyesidir. Artık insanları zorlamadan, itmeden, çağırmadan; oldukları yerde bırakır. Çünkü bu kişi, başkalarının hayatına değil, kendi yoluna yürümektedir. Acele etmeden, sakinlikle, kendine giden yolu keşfeder. Ve bu yol, ilk kez bu kadar sessiz, ilk kez bu kadar huzurludur.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!