Kalabalıklar içerisinde yalnız kalır ya insan,
Bazen en yalnız halinde kavgalar.
İşte öyle.
Neyi? Diyorlar...
Kendimi özledim Hiç olmadığı kadar.
Yüksüz, hissiz, dertsiz,
Menzilim bana, yoldayım şimdi...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta