Kendimden eksildım

Bir gün diyeceksin,
“Kimse senin kadar sevmedi…”
Biliyorum,
Bu cümleyi bir gün duyacağımı
Adım gibi biliyorum.
Ama iş işten geçmiş olacak,
Cümle doğru,
Zaman yanlış olacak.

Çünkü çok sevmek
Birini tutmak değil bazen,
Birini kendinden salmaktır…
Sahiplenmek sandığın şey
Aslında veda etmektir,
Bunu bana sen öğrettin.

Ne acı değil mi,
İnsanın en büyük dersini
En çok sevdiğinden alması…
En güvendiğinin
Kalbine not düşmesi.

Beklemek de ayrı bir yükmüş meğer,
En sevdiğinin bir gün
Pişman olmasını beklemek…
Oysa mutluluk ne kadar kolaydı,
Birlikte kalmak kadar sade,
Birlikte susmak kadar mümkün.
Ama pişmanlık isteyen sendin,
Ben değil.

Neyse…
Ben bunları sana yaşatmamış olayım,
Sen de pişman olmamış ol.
Hiç tanışmamış gibi yapalım,
Hiç sevmemiş,
Hiç yarım kalmamış gibi…
Belki böyle daha az acır.

Ama bil…
Adım kadar eminim ki
Bir gün pişman olacaksın.
Çünkü bir ben daha
Kimse sevemez seni böyle,
Kimse hissedemez
Tüm benliğiyle seni,
Kimse seni
Kendinin bir parçası gibi
Sahiplenemez.

Ben seni severken
Kendimden eksildim,
Bunu herkes yapamaz.
Herkes sevdiğini sever,
Ama herkes
Sevdiği uğruna
Kaybolmayı göze alamaz…