Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Siz de alışırsınız zamanla ben alıştım
Karlı gecelerin yağlı karanlığına
Sattım evimi eşyamı
Pırlanta yüzüğümü telefonumu
Cebimde doksan milyon
Ve alıştım karlı gecerin yağlı karanlığına
Önce aklımdaydı umudun suyu ekmeği
Sonra unuttum hepsini
Çünkü
Kendimden biliyorum...
nefis bir final olmuş,çok beğendim.
tebrikler....
hüsamettin GÜNAÇTI
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta