Kendim ve Ben Şiiri - Aysel Eğrek

Aynaya baktığımda yüzüm değil,
Yorgunluklarım çıktı karşıma.....
Kendimi tanımak yüzleşmek...
Başkalarını anlamaktan daha zor....

İnsan, en çok kendi gözlerinden saklanır...
Ben artık saklanmak istemiyorum.
Kendime geç kaldım bunu en çok
Sessiz kaldığım gecelerde anladım.

İnsan başkasına değil,
En çok kendine yalan söylüyor.
Kalbim biraz yorgun, birazda kırık,
Ben hâlâ dimdik hayatta ve ayaktayım ...

Işık arttıkça daha çok kararıyorum......
İnsan aydınlandıkça değil ışığa yaklaştıkça,
Cesaret ettikçe güçleniyor ve büyüyor.
Ben gölge olmaktan yoruldum....

Bir eşiğin üzerinde duruyorum,
Ne geçmişteyim ne de gelecekte...
Hep bir adım ileri gitmek istiyorum.....
Biliyorum gerilerden de kurtulamıyorum...

Ben ilk defa kendimi savunuyorum.
Gölgem benden uzun korkularım çok büyük...
Biliyorum hayatımdakileri bir bir asacağım...
Kimsenin hiçbir şansı kalmayacak...

Bir Adım ilerisi değiştireceklerim..
Bir adım gerisi sessizliğimde eksileceğim.
İnsan bazı anlarda kendisiyle pazarlık yapar.
Ve ben...evet ben kendimi seçiyorum....