Kendim olurdum Şiiri - Zeynep Beşen

Bir şiir olsaydım kendim olurdum
Hiç bitmeyen bir ümide sahip olduğumu
Boğulduk ça Maviyi sevdiğimi
Yorulduk ça Yeşil de dinlen diğimi
Haykırırdım
Şarkı söylemeyi
Şiir yazmayı
Bazen susmayı sevdiğimi
Kendimi kendime anlatmanın
Ne güzel olduğu
Sakinliği
Dünyayı çokta takmadığı mı bildirirdim dünyaya.
Aşkı inan dığımı
Lakin aşığım diyenlere inanma dığımi
Sadece onlara bakarak güldüğü mü
Söylerdim işte gökyüzüne .
Ruhuma işlenen sonsuzluk olgusu
Bazen de zor zamanlar geçirebilir insan dediğimi.
Ölmedik ten sonra herşeyin geçtiğini
Her acının geçtiğini
Ve sevincin çoğaldığını
Beni öldürmeyen acının
Beni daha iyiye dönüştürdüğünü
Anladığı mı söylerdim .
Soruna değil,
Çözüme baktığımı .
Haykırır dım dünyaya !
Kendini çokta yormamasini söylerdim .
Kendimle iyi geçindiği mi .
Yalnız tan korkmak yerine ,
Onda dinlen diğimi bilmesini isterdim .
Sessizliğe tutku mu.
İnsanların,cennetinde yaşama hakkına.
Saygı duyduğumu bilsin isterdim .
Bir şiirim ve kendi kalemi me sahibim .
Başkalarının sözü ile anlatamam kendimi
Kendim durur iken burada .
Hem seni senden daha iyi
Kim ifade edebilir ki?