Kendim Dağlara Vurdum Şiiri - Zihni Derin

KENDİMİ DAĞLARA VURDUM
​Gönül feryat eder, duyulmaz sesim
Senin aşkın ile kesildi nefesim
Dünyada kalmadı artık hevesim
Kendimi aşkından dağlara vurdum

​Yüce dağ başında duman gürüldü
Yüreğim ortadan ikiye bölündü
Kaderim ezelden gama büründü
Kendimi aşkından dağlara vurdum

​Mecnun gibi gezdim,çölü neyleyim
Derdimi dilsiz bir taşa söyleyim
Gayrı bu diyarda nasıl gezeyim
Kendimi aşkından dağlara vurdum

​Kuşlar yuva kurmuş yüksek yamaca
Vuslat hayal oldu, gitti boşa
Gündüzüm dönüşür kara bir taşa
Kendimi aşkından dağlara vurdum

​Zemheri ayında güneşte kavruldum
Savrulan küllere döndüm savruldum
Yar senin yüzünden candan yoruldum
Kendimi aşkından dağlara vurdum

​Garip Zihni söyler, derdi katmerli
Gözümün yaşları kanlıdır terli
Bulunmaz dermanım, yaram katmerli
Kendimi aşkından dağlara vurdum
Yazan Şair:Zihni DERİN