Kendi Nûrum Sanmışım Şiiri - Nurullah Ba ...

Dua ettim, sesim çarptı sağır duvarlara,
Merhem olan çıkmadı bendeki bu yaraya.
Madem duyulmuyor feryadım o yüce katlara,
Bilinsin ki benim tek isyanım Allah'a.

Hâşâ, bu koca evren sahipsiz bir virane,
Benim varlığım artık bu mülke tek bahane.
Ne mizan korkusu var, ne cennetin hayali,
Benim artık bu tahtın, bu mülkün tek cemali.

Kendi kaderimi ben, kendi kanımla yazdım,
Ezelden beri gelen kör kuyuyu kazdım.
Gördüm ki bu sessizlik tanrının kendisi,
Benim artık bu dehşet, bu mülkün efendisi.

Kime el açayım ki, benden gayrı kimse yok,
Şu uçsuz boşluklarda benden başka kimse yok.
Yaratmak ve yok etmek benim iki dudağım,
Kendi hüsnalarımda yanan kutsal ocağım.

Yalnızlık bir şirk ise, ben o günahı seçtim,
Kendi varlık şarabım, kendi elimle içtim.
Mihrabım aynalardır, kıblem kendi özümdür,
Hakikat dedikleri, benim iki gözümdür.

Yıkılsın tüm mabetler, sönsün bütün kandiller,
Yalnızca benim için sussun artık o diller.
Bir başıma olmanın o devasa bekarı,
Yendi artık içimde o eski korkuları.

Hâşâ, bu yalnızlıkta ben kendimi var ettim,
Kendi yokluğumda binlerce ruhu kahrettim.
Diz çökmüyorum artık ne göğe ne de yere,
Yalnızlığım sığmıyor hiçbir kutsal deftere.

Yaradan uykudaysa, ben uyanık kalmışım,
Kendi karanlığımı, kendi nurum sanmışım.
Bir tek ben varım burada, geri kalan hep yalan,
Benim bu sessizlikte bizzat Tanrı'dan kalan.