Kendi Karanlığım İle Savaş

Bilirim:
Kurtuluş, bağlarını koparmak değildir.
Kurtuluş, kendi kaburgalarını yarıp
o içerideki kadim vahşiyi
ellerinle boğmaktır.

Soluğunu ensemde duyuyorum;
donmuş bir nehrin altındaki akıntı kadar sağır,
toprağın altındaki kökler kadar eski.

Aniden dönüyorum.
Arkamda kimse yok.
Sadece kendi gövdemden sızan
o mutlak siyahlık.

Şimdi anlıyorum:
Karanlık bir gölge değil,
kemiğin içindeki ilikmiş.

Ölmeli bu iç ikizi.
İnsan,
kendi damarlarındaki o zehirli boşlukta boğulmadan,
kendi çıplak gerçeğini
bir zırh gibi kuşanamaz.

Kendi yalnızlığının buzdan kalesinde,
yenilgiyi bir sancak gibi taşıyan
o vakur duruşla
ve hayatın en puslu, en uğursuz günlerini
gözlerinde hiçbir ışık bırakmadan
kendi adını bir komut gibi haykırarak
çağırmalı:

“Gel.
Ey benim en muazzam yıkımım.
Bugün senin bittiğin,
benim ise taşlaştığım gündür.”

Çünkü ben artık
kendi uçurumunu içinde büyüten bir zirve değilim;
karanlığını öldürerek ayakta kalanım.

Gölgesini ardında bırakmış,
adını küllerin içinden alan,
kendimden sağ çıkanım.