Bir sabah, tanımadığım bir gülüşle uyandım.
Ayna kırılmış, yüzümdeki çatlaklar gözlerime sığmaz olmuş.
Kimdim ben?
Adımı unuttum, ya da hiç bilmiyordum.
Odamda asılı bir takvim vardı,
Ama tarihler hep aynı: geçmiş.
Geçmeyen geçmiş, bir zincir gibi bağlı boynuma.
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta