Kendi düşen ağlamaz derler, mecazen
Ama yürek içten içe hisseder bazen.
Düşüşlerde yara alan gönül kalpten,
Gizlice gözyaşlarını akıtır teninden.
Kendini avutmaya çalışırken,
İçindeki acı hiç dinmez belki de.
Öyle sevdalar vardır, biter baslar;
Buruk tatlar vardır, ağızda şurup giden;
Bir aşka vuran güneş kolayca batmıyor.
Yanıyor bin kollu şamdanı, tutuşuyor
Ufkunuzda camları göksel konağının
Ve bir yaz aksamı buhurdan gibi tüten
Devamını Oku
Buruk tatlar vardır, ağızda şurup giden;
Bir aşka vuran güneş kolayca batmıyor.
Yanıyor bin kollu şamdanı, tutuşuyor
Ufkunuzda camları göksel konağının
Ve bir yaz aksamı buhurdan gibi tüten




Kaza ile sehven düşenlerin ağlaması normal de, Allah'ın koyduğu kadim kaideleri ihlal ederken kendi kendini bile, bile vartalara ve bataklara düşürenlerin ağlamaya hiç ama hiç hakları olmasa gerek Ahmed bey kardeşim. Ama bu ağlayış, hak yola rücu ettikten sonra akıtılan nedamet gözyaşları ise, onu Hem Allah hem de kullar mazur görür.
Hayırlı çalışmalar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta