Çekerken kahrı, azabı, cefayı nefs için
Diyemez ruh : Bu nefs bana ağır yük, Tanrım niçin?
Yürürken iki görünmez, şu bir ömürlük yolda,
Ayrılmak ne mümkün, ruh bedene, beden ecele mahkum oldukça.
Beni görünce kaçma ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Saklananıp beni süzme ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Tenhalarda bir gölgeyim
Devamını Oku
Ceylan ben seni vuramam
Saklananıp beni süzme ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Tenhalarda bir gölgeyim




Kahır, azap, cefa..." Aynı anlama gelen üç kelimeyi sırf satır dolsun diye peş peşe dizmek, şiir yazmak değil kelime israfı yapmaktır.
Ardından gelen o arabesk "Tanrım niçin?" isyanı ise felsefi bir derinlikten ziyade, eski Yeşilçam melodramlarının sığlığını ve ucuzluğunu taşıyor. Üstelik ilk iki dizedeki zorlama kafiye çabası sonlara doğru tamamen iflas etmiş, ritim çökmüş ve metin yine o bildiğimiz hantal düzyazıya dönüşmüş.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta