Kır da açan menekşe,
Suya nasıl hasretse.
Hasretim öyle sana,
Aşığım ben de sana.
Bahçede öten bülbül,
Hasretlik sevdanın tuzu,biberi,
Sevgiyi her zaman o tutar diri.
İnsan ara sıra hasret çekmeli,
Sevdiğinin değerini bilmeli.
Hasret çeken gönül,yarini arar,
Kusursuz insan arayan,
Yalnızlığa mahkum olur.
Elde olanı az görüp de,
Yetinmeyi bilmezsek biz.
Şükredeceğimiz yerde,
Yıllar geçmiş aradan,
Hiç farkına varmadan.
Aşk girdabına kapıldık,
Sağa sola savrulduk.
Hatıralar kaldı bize,
Doğup büyüdüğün yerleri,
Koşup oynadığın
bahçeleri,
Okuduğun okulları,
Çocukluk arkadaşlarını
Belleğimizin zayıflığına,
Hatırlamanın imkansızlığına inansak ta.
Ara sıra yaşadıklarımızı hatırlar,
Pişmanlık vicdan azabı duyarız.
Her şey belleğimize gömülmüş,
Sanki özenle korunmuş.
Gonca gülüm,şen bülbülüm,
Sensin en büyük ödülüm.
Hayalimsin,gerçeğimsin,
Geçmişim,geleceğimsin.
Tatlı dillim,şirin sözlüm,
Hayat taşıyor bizi de,
Gecelerden, gündüzlere,
Mevsimlerden,mevsimlere,
Geçmişten hep geleceğe.
Hızlı kent yaşamında
Moralimiz bozulsa da,
Hayat hep adil değildir.
Bunu bazen anlamayız,
Hayat adil olsun deriz.
Yaşanan zorluklarda da,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!