Ben Kemal... Hayata tutunmuş, hiç kopmayacagını sanan bir gureba... Ailesinin reisi, eşinin kocası Çınar'ının babası Kemal...
Evrende, Samanyolu'nda, Samanyolu'ndaki herhangi bir gezegende ve bu herhangi bir gezegenin herhangi bir ülkesinin bir şehrinin bir semtinin bir mahallesinin bir sokağının bir sitesinin bir binasindaki herhangi bir katın herhangi bir dairesinde yaşayan insanlardan sadece biri... İşte bu kadar zerre...
Ben Kemal...
Anne babasının oğlu, kardeşinin ağabeyi, yeğeninin dayısı, amcasının yeğeni, dedesinin torunu, dostlarını dostu, arkadaşlarının arkadaşı. Komşusuna göre komşu, sokaktaki adama göre herhangi bir adam, mahalle bakkalına göre sadık bir müşteri, her sabah karşılastığı yabancılara göre ise aynı semtin yabancısı... Zengine göre zavallı, fakire göre şanslı...
Ben Kemal... Şiirlerini beğenip okuyana göre bir şair, derdini açana göre bir sırdaş, ayağına basıp durduğum birine göre ise bir düşman...
Kundağa göre bebek, mezara göre ölü, dünyaya göre fani...
İşte hayat...
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta