Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Tepin dünya dövün zemin!Şehitler gidiyor nazenin...O mertebeye erebilmek dualarım ile.
Onların her biri anaları tarafından ellerine kına yakılmış gönderilmiştir o ocağa. Ne için gittiklerinin farkındalar. Güzel bir anlatımdı. Saygılarımla...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta