Henüz anlam doğmamışken
dilin kıyısında bekler bir titreyiş,
sessizliğin göğsünde saklı
ince bir nefes gibi.
Sonra —
bir harf aralanır dudaklardan,
karanlığa bırakılan
ilk ışık çizgisi gibi;
işte o an
kelimeler soluk alır.
Çocuk bir sabah kadar taze,
yağmurun toprağa değdiği an kadar gerçek,
titreye titreye büyür ses,
adını koyar dünyaya.
Ben dinlerim —
çünkü her başlangıçta
bir kalp atar içimde,
ve her kelimenin ilk soluğu
beni yeniden yaratır.
Söylenen değil belki,
ama söylenmeden önceki o an:
dudakla ruh arasında
asılı duran mucize —
şiirin doğduğu yer orasıdır.
Sinan Bayram
Sinan BayramKayıt Tarihi : 9.2.2026 21:44:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!