Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
güzel bir şiir hocam saygılar Abdülkadir Kalay
kelimeler yok
acı da yok
insanlık da
boyuna ve enine üzüldüklerimizin karşısında
kendimizi eliyoruz
bir kaç kelimeden ibaret kalıncaya dek
Kendimizi kandırıyoruz bence... Sevgiyle kalınız.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta