Bir ağaç gibi yosun tutan insanlar,
Işığı dipsize salmışlar.
Geri dönmesini bekleyenler,
Karanlıkta kaybolmuşlar.
Kimdir kazanmak isteyen kaybettiklerini?
Nefsine uyan kaçamıyor ruhu yerken etini.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta