🌼Kelebeğin Gözyaşında Boğuldum🌼
Hiç bitmeyeceğini sandığım mutluluklar savurdum.
Sonra bir boslukta süzulürken buldum duygularimi.
Hislerimin adim adim dar agacinda sallandigini gordum.
Umutlarimi bu sehrin sessizligine teslim ederken vazgectim.
Once askimdan.sonra canimdan.
Galiba en cokta kendimden.
Ne zaman cokse karanlik bu şehre.
Bir kelebegin goz yaşı doluyor kirpiklerime.
Ne garip tutamiyorum onlari.
🌼
Yürüdüğüm onca yolu.
Geri donmek zorunda kaldim.
Sozunde durmayanlarin yuzunden.
Ne kadar iyi niyetli isem.
Iste o kadar kirildim.
Önce gülüşlerim terketti çehremi.
Sonra bir bir kayboldu yanimdakiler.
Şimdi sessizce havalandiriyorum icimde bogulan kelebekleri.
Kendi karanligima gömmuyorum onlari.
🌼
Yaralandım.
İcım yaralarla doldu taştı.
Sanirim sen bile derman olmuyorsun artik kabuk bağlamayan yaralarima.
Ve galiba icimdeki çocugu oldurdun.
Ne kadar bagirdiysam arkasindan.
Donup bakmadi bile yuzume.
Icimde olen bir kiz çocugu kirginligı var sana dair.
🌼
@__ZENAN__
Zenan ZehraKayıt Tarihi : 25.3.2019 03:46:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!