Ne umutla giymiştim o temiz beyaz gelinliği,
Nerden bilirdim, giydiğim aslında ömrün kefenliği.
Gençliğim soldu bir cellat elinde, günlerim ziyan,
Hayallerim karaya çaldı, kalmadı hiçbir beyan.
Yüreğimde yanan ateş, dilimde susturulmuş bir sızı,
Umutlar dal verirken, hastanede açtım gözü.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta